Πώληση online χωρίς ιστοσελίδα

«Έχω εξήντα κομμάτια έτοιμα, μια σελίδα στο Instagram και δεν έχω ιδέα πού να στείλω τον κόσμο να πληρώσει.»

Δεν χρειάζεσαι ιστοσελίδα. Χρειάζεσαι τέσσερα πράγματα: ένα μέρος όπου ο αγοραστής βλέπει τι πουλάς και πόσο κάνει, έναν τρόπο να πάρεις την παραγγελία γραπτή μαζί με τη διεύθυνση, έναν τρόπο να μπουν τα λεφτά στον λογαριασμό σου και έναν τρόπο να φύγει το δέμα. Το e-shop είναι μία από τις πιθανές απαντήσεις στο πρώτο. Στα άλλα τρία δεν απαντάει καθόλου.

Αυτή είναι όλη η απάντηση. Τα υπόλοιπα είναι οι λεπτομέρειες που κρίνουν αν σε τρεις μήνες θα έχεις δουλειά ή έναν φάκελο με screenshots από συνομιλίες.

Μια πραγματική τιμή για να μη μιλάμε στον αέρα. Η Μαρία φτιάχνει χειροποίητα σαπούνια στη Θεσσαλονίκη, 6,50 ευρώ το κομμάτι, μέσο καλάθι 22 ευρώ. Σε αυτό το καλάθι, κάθε ευρώ που φεύγει σε μεταφορικά ή σε προμήθεια φαίνεται. Θα επανέλθουμε σε αυτήν πιο κάτω, με τους πραγματικούς της αριθμούς.

Τα τέσσερα πράγματα, ένα ένα

Πάρε ένα χαρτί και γράψε πώς λύνεις το καθένα. Δέκα λεπτά, και σου γλιτώνουν δύο εβδομάδες.

Κατάλογος. Φωτογραφία, όνομα, τιμή, διαθεσιμότητα. Ο αγοραστής πρέπει να δει την τιμή χωρίς να σου γράψει. Η τιμή που κρύβεται πίσω από ένα «στείλε μήνυμα για τιμές» σου κοστίζει τους περισσότερους από αυτούς που ήθελαν να αγοράσουν αλλά δεν ήθελαν να μιλήσουν.

Παραγγελία. Ποιος, τι, σε ποια παραλλαγή, πόσα τεμάχια, πού πάει, πώς πληρώνει. Έξι πεδία. Αν μαζεύεις έστω και ένα από αυτά μέσα σε συνομιλία, δεν έχεις παραγγελία, έχεις ένα thread.

Πληρωμή. Αντικαταβολή, κατάθεση, κάρτα. Το καθένα έχει διαφορετική στιγμή στην οποία τα λεφτά είναι πραγματικά δικά σου, και αυτή η στιγμή, όχι η δήλωση του πελάτη, ορίζει πότε πακετάρεις.

Αποστολή. Voucher, συσκευασία, σημείο παράδοσης και αριθμός αποστολής που τον στέλνεις εσύ χωρίς να σου τον ζητήσουν.

Η ιστοσελίδα κάνει το πρώτο και λίγο από το δεύτερο. Στο τρίτο και στο τέταρτο δεν βοηθάει. Γι' αυτό το να ξεκινάς από την κατασκευή ενός e-shop είναι τόσο συχνό λάθος: δίνεις χρήματα και έξι εβδομάδες στο κομμάτι του παζλ που αντικαθίσταται πιο εύκολα από όλα.

Πού ψάχνει ο Έλληνας αγοραστής και πού απλώς κοιτάει

Αυτή η διάκριση κρίνει το πρώτο σου τρίμηνο. Σε κάποια κανάλια ο κόσμος έχει το πορτοφόλι ανοιχτό και πληκτρολογεί όνομα προϊόντος. Σε άλλα σκοτώνει την ώρα του.

Κανάλι	Ψάχνει κάποιος εκεί το προϊόν σου	Ποιος πληρώνει προμήθεια	Ποιανού είναι ο πελάτης	Δουλειά στο ξεκίνημα
Skroutz Marketplace	Ναι, με καθαρή πρόθεση αγοράς	Ο πωλητής, ποσοστό ανά κατηγορία	Του Skroutz	Πολλή: καταχωρήσεις, αποστολές, επιστροφές
Facebook Marketplace και τοπικές ομάδες	Ναι, τοπικά και συγκεκριμένα	Κανείς, η επαφή είναι απευθείας	Δικός σου	Λίγη
Instagram και TikTok	Όχι, ο κόσμος εκεί βλέπει	Κανείς	Δικός σου	Πολλή και ατελείωτη
Δικός σου σύνδεσμος	Όχι, την επισκεψιμότητα τη φέρνεις μόνος σου	Εξαρτάται από τον τρόπο πληρωμής	Δικός σου	Μέτρια

Η τελευταία στήλη είναι αυτή που διαβάζουν όλοι και η λιγότερο σημαντική. Σημασία έχει η δεύτερη. Αν σε ένα κανάλι κανείς δεν ψάχνει αυτό που πουλάς, τότε δεν πουλάς, δημοσιεύεις.

Το Skroutz έχει αλλάξει ρόλο και αυτό αλλάζει τη δική σου θέση

Για χρόνια το Skroutz ήταν το μέρος όπου ο κόσμος συγκρίνει τιμές και μετά κάνει κλικ και φεύγει προς το κατάστημα. Το κλικ ερχόταν σε σένα, η παραγγελία γραφόταν σε σένα, ο πελάτης έμενε δικός σου. Πλέον ένα μεγάλο μέρος της κίνησης καταλήγει σε παραγγελία που ολοκληρώνεται μέσα στο ίδιο το Skroutz, με δική του παράδοση και δικό του σημείο παραλαβής.

Δεν είναι κακό. Είναι διαφορετική συμφωνία. Παίρνεις κίνηση που δεν θα έχτιζες μόνος σου σε έναν χρόνο και δίνεις προμήθεια και τη σχέση με τον πελάτη, ο οποίος θυμάται πού αγόρασε και δεν είσαι εσύ.

Τα ποσοστά διαφέρουν ανά κατηγορία και αλλάζουν. Άνοιξε τη σελίδα τους για πωλητές, βρες τη δική σου κατηγορία και κάνε τον υπολογισμό πάνω στο δικό σου περιθώριο, αντί να πιστέψεις έναν αριθμό που άκουσες σε ομάδα στο Facebook.

Ο πρακτικός κανόνας: όσο πιο τυποποιημένο το προϊόν, τόσο περισσότερο σε συμφέρει η σύγκριση. Αν πουλάς ένα ανταλλακτικό που το ψάχνει κάποιος με κωδικό, η σύγκριση δουλεύει για σένα. Αν πουλάς σαπούνια που τα φτιάχνεις εσύ, δεν συγκρίνεσαι με τίποτα και το να μπεις σε ένα πλέγμα τιμών σε βλάπτει.

Η παραγγελία είναι έξι πεδία, όχι μια συνομιλία

Το πιο ακριβό πράγμα στη μέρα σου δεν είναι η συσκευασία. Είναι το να ξαναδιαβάζεις μηνύματα για να βρεις σε ποια διεύθυνση πάει η κίτρινη παραλλαγή.

Τα έξι πεδία, με ελληνικές ιδιαιτερότητες:

1. Ονοματεπώνυμο παραλήπτη. Όχι το nickname του Instagram.
2. Κινητό. Ο courier τηλεφωνεί, και χωρίς αυτό η παράδοση γίνεται λαχείο.
3. Οδός, αριθμός, όροφος, κουδούνι. Το «κουδούνι» δεν είναι λεπτομέρεια σε πολυκατοικία με δώδεκα διαμερίσματα και δύο επώνυμα ίδια.
4. Ταχυδρομικός κώδικας και πόλη. Ο ΤΚ ορίζει τη ζώνη χρέωσης, όχι το τι έγραψε ο πελάτης στο «πόλη».
5. Νησί, ως ξεχωριστό πεδίο. Εξηγώ αμέσως γιατί.
6. Τρόπος πληρωμής.

Βάλε το νησί σε δικό του πεδίο και όχι μέσα στη διεύθυνση, γιατί αλλιώς θα το ανακαλύψεις τη στιγμή που εκδίδεις voucher και το σύστημα θα σου βγάλει άλλη ζώνη από αυτή που είχες πει στον πελάτη. Το ίδιο ισχύει για ορεινούς οικισμούς. Γράφεις «Χανιά», ο άνθρωπος μένει σε χωριό στα Σφακιά, και η διαφορά την πληρώνεις εσύ ή την ξαναζητάς από τον πελάτη μία μέρα αφού του είπες την τιμή. Και τα δύο είναι άσχημα.

Το φορολογικό κομμάτι, σε δύο γραμμές

Δεν θα σου εξηγήσω καθεστώτα και όρια, γιατί αλλάζουν και γιατί η δική σου περίπτωση εξαρτάται από πράγματα που δεν τα ξέρω.

Το σχήμα της ερώτησης όμως είναι πάντα το ίδιο και αξίζει να το ξέρεις πριν την πρώτη πώληση: με ποια μορφή πουλάς, από ποια στιγμή γεννιέται υποχρέωση, και τι παραστατικό οφείλεις στον αγοραστή. Οι απαντήσεις διαβάζονται στην ΑΑΔΕ και στο gov.gr, και για δραστηριότητες με ειδικό καθεστώς στον αρμόδιο φορέα. Μία ώρα εκεί, πριν ανοίξεις κατάλογο, σου γλιτώνει συζητήσεις που δεν θέλεις να κάνεις τον όγδοο μήνα.

Οι τρόποι πληρωμής που υπάρχουν στην πράξη

Στην Ελλάδα η αντικαταβολή παραμένει η προεπιλογή για μεγάλο μέρος του κόσμου. Δεν είναι λύση ανάγκης, είναι προσδοκία. Ένας νέος πωλητής που δεν την προσφέρει χάνει παραγγελίες που δεν θα μάθει ποτέ ότι έχασε.

Δίπλα της υπάρχει η τραπεζική κατάθεση, που είναι ο φυσικός τρόπος για ακριβά αντικείμενα, και η κάρτα, που είναι ο μόνος τρόπος να πληρωθείς πριν φύγει το δέμα χωρίς να περιμένεις να δεις κίνηση στον λογαριασμό σου.

Εδώ χρειάζεται να πω κάτι που το περισσότερο υλικό αποφεύγει. Το Sailo έχει οκτώ τρόπους πληρωμής και αυτή είναι όλη η λίστα: κάρτα, WhatsApp, Telegram, Instagram, email, τηλέφωνο, τραπεζικό έμβασμα, αντικαταβολή. Δεν υπάρχει ενσωμάτωση με Viva Wallet, με IRIS, με Revolut. Αν ο μισός σου κόσμος σε πληρώνει με IRIS, το IRIS δεν γίνεται κουμπί. Γίνεται μια γραμμή κειμένου που τη γράφεις εσύ στις οδηγίες του τραπεζικού εμβάσματος, μαζί με τον IBAN σου, και την επιβεβαίωση την κάνεις εσύ κοιτώντας την τράπεζά σου.

Το ίδιο ισχύει και για το Viber. Στην Ελλάδα το Viber είναι απολύτως συνηθισμένο για επικοινωνία με πελάτες, και δεν είναι κανάλι παραγγελίας στο Sailo. Αν οι πελάτες σου σου γράφουν εκεί, θα συνεχίσουν να σου γράφουν εκεί, απλώς η παραγγελία δεν θα φτάνει γραμμένη μόνη της όπως φτάνει στο WhatsApp.

Πώς λειτουργεί καθένας από αυτούς και τι σου κοστίζει, το έχω αναλύσει χωριστά: πώς να πληρωθείς με τραπεζική κατάθεση και τι σου κοστίζει πραγματικά η αντικαταβολή.

Η κάρτα, με τους πραγματικούς όρους

Για να έχεις κουμπί κάρτας στο Sailo χρειάζεσαι έναν λογαριασμό Stripe συνδεδεμένο και εγκεκριμένο για χρεώσεις. Η προμήθεια του Sailo είναι 1–3% επί της αξίας των προϊόντων μετά την έκπτωση, χωρίς τα μεταφορικά και χωρίς τους φόρους. Τα χρήματα δεν περνούν ποτέ από το Sailo, μπαίνουν στον δικό σου λογαριασμό Stripe.

Στις 6 Αυγούστου 2026 η Ελλάδα ήταν στη λίστα των χωρών όπου ανοίγεις λογαριασμό Stripe κανονικά. Η λίστα αλλάζει, οπότε άνοιξε το stripe.com/global και δες την όταν το διαβάζεις αυτό.

Στο καλάθι της Μαρίας, τα 22 ευρώ, το 1–3% είναι 11 λεπτά. Το κόστος δεν είναι εκεί. Είναι τα 49 USD τον μήνα, που σε δέκα παραγγελίες τον μήνα είναι δυσανάλογα και σε εκατόν πενήντα δεν το προσέχεις. Αν κάνεις λιγότερες από περίπου δεκαπέντε παραγγελίες τον μήνα, δεν χρειάζεσαι κάρτα ακόμα. Κατάθεση και αντικαταβολή σε καλύπτουν, και δεν πληρώνεις τίποτα σε κανέναν για αυτές.

Η αποστολή, και το κομμάτι που κανείς δεν γράφει σωστά

Έχεις τρεις οικογένειες επιλογών: τα ΕΛΤΑ, τα ιδιωτικά courier και τα σημεία παραλαβής, δηλαδή θυρίδες και συνεργαζόμενα καταστήματα.

Συμπεριφέρονται πολύ διαφορετικά, και η διαφορά δεν είναι μόνο η τιμή.

Τα ιδιωτικά courier είναι γρήγορα στην ηπειρωτική Ελλάδα και στις μεγάλες πόλεις, σου δίνουν κανονικό tracking, τηλεφωνούν πριν την παράδοση και έχουν μηχανάκι για κάρτα στην πόρτα, αν και αυτό διαφέρει ανά εταιρεία και ανά περιοχή. Ρώτησέ το ρητά. Είναι μια ερώτηση που σου σώζει δέματα.

Τα ΕΛΤΑ φτάνουν σε σημεία όπου το ιδιωτικό δίκτυο είτε χρεώνει επιβάρυνση είτε δεν πηγαίνει καθημερινά. Αν πουλάς σε μικρούς οικισμούς και σε μικρά νησιά, δεν είναι εναλλακτική, είναι συχνά η μόνη διαδρομή. Ο χρόνος όμως είναι άλλος και η ενημέρωση του παραλήπτη άλλη.

Οι θυρίδες και τα σημεία παραλαβής έχουν λύσει το πιο συχνό αίτιο αποτυχίας, το «δεν ήταν κανείς σπίτι». Το δέμα κάθεται και περιμένει. Δύο πράγματα να ρωτήσεις πριν τα κάνεις προεπιλογή: πώς πληρώνεται η αντικαταβολή σε θυρίδα στο δίκτυο που θα χρησιμοποιήσεις, γιατί σε κάποια δίκτυα εκεί δέχονται μόνο κάρτα, και τι διαστάσεις χωράνε.

Τα νησιά είναι πραγματικό πρόβλημα, όχι λεπτομέρεια

Αυτό είναι το σημείο όπου οι περισσότεροι οδηγοί γράφουν μία αράδα και προχωράνε.

Κάθε courier δημοσιεύει τη δική του λίστα δυσπρόσιτων περιοχών και τη δική του επιβάρυνση για αυτές. Οι λίστες δεν συμπίπτουν μεταξύ εταιρειών, αλλάζουν, και η επιβάρυνση δεν είναι ίδια για ένα δέμα μισού κιλού και για ένα δέμα οκτώ κιλών. Δεν θα σου δώσω νούμερα εδώ, γιατί θα είναι λάθος για τον δικό σου συνεργάτη και για τη δική σου συμφωνία. Ζήτα γραπτό τιμοκατάλογο με ονομαστική αναφορά στα νησιά, όχι προφορική επιβεβαίωση στο τηλέφωνο.

Ο χρόνος είναι το δεύτερο μισό του προβλήματος και το πιο υποτιμημένο. Η παράδοση σε νησί εξαρτάται από δρομολόγιο πλοίου. Ένα απαγορευτικό απόπλου τον Ιανουάριο προσθέτει μέρες που καμία εταιρεία δεν σου τις υπόσχεται και καμία δεν σου τις χρεώνει. Ο πελάτης όμως μετράει από τη μέρα που παρήγγειλε.

Πρακτικά, αυτό σημαίνει τρία πράγματα:

• Δώσε χρόνο παράδοσης σε εύρος, με χωριστό εύρος για νησιά, και βάλε το πάνω όριο πιο μακριά από όσο νομίζεις.
• Αν στέλνεις με αντικαταβολή σε νησί τον χειμώνα, στείλε ένα μήνυμα στα μισά της διαδρομής. Ο κόσμος ακυρώνει στο κεφάλι του πριν ακυρώσει στην πόρτα.
• Για ευπαθή προϊόντα και για καλοκαιρινή ζέστη, ρώτα πώς ταξιδεύει το δέμα και πόσο κάθεται σε αποθήκη λιμανιού.

Η Ελένη πουλάει κεριά σόγιας από τη Σύρο. Τον Αύγουστο έχει τον πιο γρήγορο χρόνο παράδοσης της χρονιάς και τη χειρότερη απώλεια, γιατί τα κεριά λιώνουν στη μεταφορά. Τον Φεβρουάριο ισχύει το αντίστροφο. Δεν το βρήκε σε οδηγό, το έμαθε από δεκατέσσερις επιστροφές.

Τι κάνει το Sailo εδώ και τι δεν κάνει

Το Sailo σου δίνει έναν σύνδεσμο, sailo.store/τοόνομάσου, ενεργό από τη στιγμή που κάνεις εγγραφή, με κατάλογο, τιμές, παραλλαγές και φόρμα παραγγελίας. Οι παραγγελίες μπορούν να έρχονται στο WhatsApp γραμμένες, με προϊόν, επιλογές, διεύθυνση και σύνολο μέσα στο μήνυμα. Έχει και κριτικές προϊόντων σε όλα τα πλάνα, με τη δική σου έγκριση πριν δημοσιευτούν.

Και τώρα ο περιορισμός που έχει σημασία σε αυτή την αγορά.

Η αντικαταβολή στο Sailo είναι ένα πεδίο ελεύθερου κειμένου με σημειώσεις παράδοσης. Τίποτα άλλο. Εκεί γράφεις σε ποιες περιοχές τη δίνεις, ποιο είναι το ανώτατο ποσό σου, αν βάζεις επιπλέον χρέωση, ότι τηλεφωνείς την προηγούμενη μέρα. Το Sailo δεν βλέπει την κατάσταση του courier, δεν ξέρει αν το δέμα παραδόθηκε, δεν ξέρει αν ήρθε πίσω και δεν συμφωνεί τα χρήματα που εισέπραξε ο μεταφορέας. Στην Ελλάδα, όπου ο courier εισπράττει το μεγαλύτερο μέρος του τζίρου σου, αυτό σημαίνει ότι η συμφωνία των εισπράξεων γίνεται εκτός Sailo, από σένα, με το αρχείο του courier ανοιχτό.

Το ίδιο ισχύει και για την κατάθεση. Μόνο η τράπεζά σου ξέρει τι μπήκε. Το Sailo δεν μπορεί να σου το πει.

Το δωρεάν πλάνο σταματάει στα 10 προϊόντα, με 30 ημέρες στατιστικών. Το Pro είναι 19 USD τον μήνα ή 180 USD τον χρόνο, με 100 προϊόντα και εξαγωγή σε CSV, και δεν περιλαμβάνει κάρτα. Η κάρτα υπάρχει σε κάθε πλάνο· το πλάνο ορίζει μόνο την προμήθεια.

Η Μαρία, σαπούνια στη Θεσσαλονίκη

Οι αριθμοί είναι δικοί της, με τους δικούς της συνεργάτες.

Ξεκίνησε με 40 παραγγελίες τον μήνα, καλάθι 22 ευρώ, όλες αντικαταβολή γιατί έτσι της τις ζητούσαν. Τρεις στις σαράντα γύριζαν πίσω. Ένα ποσοστό επιστροφών γύρω στο 7,5%, το οποίο δεν το ήξερε μέχρι που το μέτρησε, γιατί μετρούσε τζίρο και όχι δέματα.

Έκανε δύο αλλαγές. Πρώτη: πάνω από 60 ευρώ, μόνο κατάθεση ή προκαταβολή. Δεύτερη: μήνυμα την προηγούμενη μέρα της παράδοσης, όχι την ημέρα αποστολής. Οι επιστροφές έπεσαν σε μία στις σαράντα.

Δεν άλλαξε courier, δεν έφτιαξε site, δεν έβαλε κάρτα. Έβαλε κάρτα τον έβδομο μήνα, όταν οι παραγγελίες πέρασαν τις 120 τον μήνα και τα 49 USD έγιναν μικρότερα από τον χρόνο που έχανε κυνηγώντας καταθέσεις.

Το μέτρο δεν είναι πόσα πουλάς. Είναι πόσα δέματα φεύγουν και δεν πληρώνονται.

Τι να κάνεις απόψε

Άνοιξε ένα αρχείο και γράψε τρεις γραμμές: ποια είναι τα δέκα προϊόντα με τα οποία ξεκινάς, ποιο είναι το ανώτατο ποσό που δέχεσαι με αντικαταβολή, και σε ποιες περιοχές δεν στέλνεις με αντικαταβολή καθόλου.

Αύριο το πρωί τηλεφώνησε σε δύο courier και ζήτησε γραπτό τιμοκατάλογο με τη λίστα δυσπρόσιτων περιοχών. Την ίδια μέρα, γράψε τα στοιχεία του λογαριασμού σου με τον τρόπο που περιγράφεται στο πώς να πληρωθείς με τραπεζική κατάθεση, και βάλε ανώτατο ποσό αντικαταβολής με βάση τον υπολογισμό στο τι σου κοστίζει πραγματικά η αντικαταβολή.

Το e-shop μπορεί να περιμένει. Ο τιμοκατάλογος όχι.